2013' E AİT KISA BİR MUHASEBE

            Yılın bu son günlerinde muhasebe hesaplarını denkleştirmeyi hedefleyen işletmeler gibiyim. Biriktirdiğim işleri bitirmeye çalışıyorum. İki günden beri  buradaki fazla mesaide bunun için. En azından, Gülizarın Oyuncaklarının tarihindeki son bir aylık boşluk dolduruldu. Ufak tefek hedeflerde tutturuldu… Gerisi Allah Kerim…
 

             2013 nasıl geçti diye düşündüm… Farkına vardım ki oldukça iyi… Kendi sağlığım ve sevdiklerimin sağlıkları (ufak-tefek şeyler dışında ) yerinde. Elim ayağım tutuyor, aklım fikrim yerinde, üretebiliyorum, sevebiliyorum… Eşim ve çocuklarım iyi durumdalar, yakınlarımdalar…Evimde huzur , mutluluk, bereket eksik değil…Ailemde güzel gelişmeler oldu bu sene. Bebeklerimiz doğdu ( Zeynep’ in Ada’ sı, Burcu’ nun Burçe’ si, Gamze’ nin Muhammet Ensar’ ı) evlenenler oldu gençlerden ( Burak-Ece , Gözde-İsa).Bunlar hepsi çok güzel. Önce bana bütün verilenler için şükrediyorum, teşekkür ediyorum.
.

.            Ülkemin geçirdiği 2013 benimki gibi değil. Kötü, eşitliksiz, sıkıcı, huzursuz edici falan… Bir              kere Gezi Olaylarını unutmuyorum. Yapılan haksızlıkları, yolsuzlukları, yanlı tavırları, dışlamaları, biber gazının  tadını , destan yazan polisleri, bu polislere gençlere acımasızca davrandıkları için takdir amacıyla ulufe dağıtır gibi ikramiye dağıtılmasını, işten el çektirilen polisleri, savcıları, karmakarışık davaları, ne olduğunu anlamadığım uzun tutuklulukları ve ansızın oluveren tahliyeleri, okyanus ötesindeki hoca efendinin varlığını, kötü dileklerini, dış mihrakları, faiz lobisini, ayakkabı kutularını unutmuyorum. Bunlar da güzel Ülkemin yaşadığı 2013…Üzgünüm…

              Yeni yıl dileklerime gelince,

              Dileklerim bütün çalışan, üreten, emekçi ve iyi insanlar için… Kötülerin ıslahını yine yarada bırakıyorum. Sağlık ve huzur her işin başı. Biraz da para fena olmaz yani.

              Hedeflerin tuttuğu mutlu bir yıl olsun 2014.

                        

SEVGİLİ İSTANBUL

                      

       Bu  aralar  fırsat  buldukça  İstanbul’ a  kaçıyorum.  Daha doğrusu sebep  yaratıyorum  her  vesile  ile. Benim  evdeki  genç  adamlar  oraya  yerleşti   ya,  özlemleri  burnumun  ucunu  sızlatınca  bir neden  buluyorum  gitmek  için.  En  son  nedenim  “ temizlik  malzemelerinin yerlerini size  anlatmadım”  oldu.İnandılar mı bilmiyorum,  ama  annelerini  tanıyorlardır. Özlem  söz konusu  olunca …

       Genç  adamların  evlerindeki  işler  şöyle  bir  toparlanıp  ütüler  yapılınca  yol  arkadaşımla  çıktık  evden. Doğruca  Kadıköy  rıhtım,  balonun  altında simit-çay  kahvaltısı. Her şey iyi güzelde, o  mazot  kokusu olmasa… Elbet bir çaresi  vardır,  bulunmalı…Her yer turist  kaynıyor, o  koku  orada  olmamalı.

      Sonra birer jeton  turnikelere atıldı  ve şehir  hatları  vapuruna attık  kendimizi. Pufur  pufur esen rüzgara karşı  yol  almaya  başladık. Ne  tarafa  baksan ayrı  güzel  manzara.Tam  karşımıza  Arap Ülkerinden  geldiği belli  bir karı koca  çift  vardı. Aman  ne  çok  konuştular  anlatamam sana.Habirede fotoğraf  çektiler.

       Eminönü  iskelesinde  vapurdan  indik. Zira  bu  sefer eski  İstanbul’ u  ziyaret edecektim.Yeni Cami’ nin arasındaki taş sokaktan yukarı çıktık ağır ağır.İbadet  eder  gibi  Mahmut paşa  gezildi,  en  ufak  sokağına  kadar. Sonra  Mısır  Çarşısı…Turist  kaynıyor.  Misafirlere  hürmeten  onlara öncelik  verildi , buralar  benim  ya,  her  zaman gelebilirim  ya. Onlar  nede  olsa misafir. Usulca  onları  rahatsız  etmeden bir iki  resim çektim, bu güzel çarşıya   her zaman ki  hayranlığımı duya  duya …

      Susadım  su  içtim,  açıktım  güzel bir  kebapçıda  şöyle  üst katlarda sokakları  üstten gören bir yerde yemek  yedim.  Baktım  vücut  ve  ayaklar artık  yorulmuşlar,  dinlenmek istiyorlar.Dönme  zamanıdır  dedik, çarşının  kalabalığından  şehrin büyük caddelerinin  kalabalığına  geçtik  ve dönüş yolu  buyunca   gördüklerimi  geçirdim gözümün  önünden…Kimbilir  bizlerden  önce  kimler  yaşamıştı bu yerlerde… Ne saltanatlar,  ne  mutluluklar, ne acılar,  ne  aşklar …….