kar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Şubat 2013 Çarşamba

KARLI BİR ŞUBAT GÜNÜ - YOL ARKADAŞIM

       
      
            19 Şubat 1983 …Yaşadığımız şehir karlar altında. Öyle bildiğin gibi değil ama. ‘’ 83’ te yağan kar’’ dedin mi herkes hatırlar hala… Şöyle diz boyu… Ulaşım kesilmiş,telefon desen her evde yok. Yani haberleşme, hele bu günkü gibi olanı söz konusu bile değil… Ama deli gençlik karar vermiş bir kere… Hem biz karar verdiğimiz günler öncesi hava bahar gibiydi… Hiç aklımıza gelmemişti Şubatın bu şakayı yapacağı…
 
            Babam ‘’ geleceklermiş gibi bütün hazırlıklarınızı tamamlayın ‘’ dedi. Karşı komşumuz kuafördü, onun yardımı ile evden dışarı çıkmadan saç ve makyajım tamamlandı. Elbisemi de annem hazır etmişti zaten. İkramlıklarımızı da apartman komşularımızın elbirliği ile kotarılmıştı. Mesele bu kış kıyamette misafirler nasıl gelecekti?...

            Üzüldüğümü falan hatırlamıyorum… Çünkü ona ilk günden inanmıştım. Beni hangi şartta olursa olsun yarı yolda bırakmazdı… Öyle de oldu, beni hiç yanıltmadı…

            Kapıyı açtığımızda , her biri kardan adam halinde gelen misafirlerden utandım doğrusu… Bu havada bizim için katlandıkları zahmet unutulur gibi değildi...Bulundukları komşu şehirden onları bize getirecek bir otobüs bulmak ve şoförü o havada yola çıkmaya razı etmek baya zor olmuş.Ama yinede araba yolundan evimize kadar yaklaşık bir kilometrelik yolu yürümek zorunda kalmışlar.Otobüs kara saplanıp kalmasın diye…

            Benim ailemden hiçbir misafir yoktu, bu havada nasıl olsa kimse gelemez diye düşünmüşler..

            Evet, biz 19 Şubat 1983 ‘ ü nişan merasimimiz için belirlemiştik yol arkadaşımla beraber…

           Kısa bir merasim oldu, yüzüklerimiz takıldı, ikramlarımız sunuldu.Herkes bir an önce yola çıkmayı düşünüyordu, yollarda kalmamak için.Bir ara nişanlım annesine ana dilinde (Gürcüce) bir şeyler söyledi, kayınvalidem her zamanki mahcup hali ile gülümsedi.Gülüşmeler artınca annem ne olduğunu sordu.Meğerse nişanlım annesine, ‘’ çok zahmetli geldik, kızı alıp gidelim’’ diyormuş…

           O gün ve ondan sonraki günlerde, beni hiç yanıltmayan, hiçbir yerde bekletmeyen yol arkadaşımla geçti bunca yıl.Her zaman her şey dümdüz gitmedi elbette,ama hiç yanıltmadı beni.
         
           ...
           19 Şubat 1983
          
           19 Şubat  2013
          
            ...

            Nice yıllara yol arkadaşım...






      ...



       .

8 Ocak 2013 Salı

KARDA KIZAK KAYMAK



    Rahmetli babam, çocuk ruhunu  ve ihtiyaçlarını  iyi anlayan bir insandı. Uzun yıllar  önce Cengiz Topel Havaalanının inşasında taşeron olarak çalışırken ben ve benden bir yaş büyük  erkek kardeşim dört ve beş yaşlarındaydık . Sadece bizim sağlıklı bir çocukluk geçirmemiz için İzmit merkezden havaalanına da yakın olan Büyük Derbent’ te taşınmıştık. Bazen, hafta tatilindeyken trenle İzmit merkezde kalan yakınlarımızı ziyarete giderdik. Bu nadir olabilen bir şeydi  , çünkü babam fazla izin kullanamazdı 
.
    Dedim ya babam çocuk ruhundan anlayan adam. Bize, kar yağarsa kızak yapacağını söylemişti. Bir kış günü  nadir olan İzmit ziyaretlerinden birini yapmak için yola çıktık, dedemlerin  evine vardık, biraz sonra hava bozmaya ardından kar yağmaya başladı. Babam bizi yanına alıp, evdekilere de biraz dolaşacağımızı söyledi, annemi dedemlerde bırakıp çıktık evden.













     Akşama dedemlere döndüğümüzde annem  pantolon ve kazaklarımızın sabahkilerden farklı olduğunu görünce hemen anladı. Sevgili ve sonsuz sabırlı babam,  kardan faydalanmamız ,oynayabilmemiz ve tabii ki de bize söz verdiği için ilk trenle doğruca bizi yaşadığımız köye geri götürmüştü. Söz verdiği gibi zaten mesleği olan marangozluk berecisi ile çabucak kızağımızı yaptı,  kardeşim ve ben yoruluncaya kadar kızak kaydık, kar oynadık. Sonra üstümüzü değiştirip tekrar trenle annemin yanına dedemlere geri götürmüştü…

   Bu sabah her yeri bembeyaz ve çocukları kar oynarken görünce hayatımın bu kesitini hatırladım…Bir de küçük bir delikanlıya verdiğim sözü.Melih, eşimin kız kardeşinin oğlu.Ona  kar yağınca kızak alacağıma söz vermiştim.Allahtan ana yollar açık, istediğim gibi olanı da buldum, aldım.Melihler Sapanca’ da yaşıyorlar.O tarafa bu sefer daha çok yağmış, her yer masallardaki gibiydi.

Melih sevindi, ben ondan çok sevindim.Hem verdiğim bir sözü tutmuş oldum, hem yıllar öncesini hatırladım ,mutlu oldum.